Diplodok - JuraPark Krasiejów

Diplodok

Nazwa i pochodzenie

Diplodok to nazwa rodzajowa gadów wchodzących w obręb rodziny o takiej samej nazwie. Nazwa zwierzęcia, żyjącego w późnej jurze, wywodzi się ze starożytnej greki i jest przymiotnikiem “dwubelkowy”; wzięła się stąd, że na ogonie gada kopalnego odkryto dwie belki. Początkowo przypisywano tę cechę wyłącznie diplodokom – przy czym w kolejnych latach stwierdzono je także u wielu innych potężnych zauropodów. 

Stworzenie występowało na terenie dzisiejszej Ameryki Północnej. Pierwotnie uważano, że środowiskiem naturalnym diplodoka była woda, przemawiałyby za tym nozdrza usytuowane na szczycie czaszki. Jednak udowodniono, że gad nie mógłby oddychać z ciałem zanurzonym w wodzie. Żył więc na lądzie, w pobliżu obficie zalesionych terenów.

Wygląd

Diplodok zaliczany jest do najpotężniejszych zwierząt, jakie kiedykolwiek żyły na Ziemi. Wzrostem i wagą zdecydowanie przewyższał dzisiejsze słonie afrykańskie. W wielu aspektach przypominał tego ssaka z rzędu trąbowców. Jedna z hipotez zakładała, że wyposażony był w słabo rozwiniętą trąbę, co jednak nie znalazło potwierdzenia w dalszych badaniach. Dinozaur mierzył około 27 metry długości, z czego znaczną część (7 metrów) stanowiła szyja; wieńczyła ją mała głowa. Poruszał się krokiem miarowym, dostojnym, powolnym na czterech przypominających masywne kolumny nogach. Kończyny przednie uzbrojone były w pazury. Sądzi się, że wraz z długim, biczowatym ogonem stanowiły oręż w walce z co śmielszymi drapieżnikami. 

Pożywienie

Żywił się wyłącznie pokarmem roślinnym, skubiąc listki drzew oraz krzewów. Zagarniał je przy pomocy uzębienia podobnego do zębów od grabi. Ze względu na olbrzymie ciało nie mógł wkroczyć w głąb lasu, zamiast tego wsuwał między drzewa długą szyję i stosunkowo wąski łeb. W taki sposób penetrował zadrzewienia w poszukiwaniu żeru.